W przypadkach choroby trzustki przebiegajacych z zaburzeniem przemiany weglowodanowej

W przypadkach choroby trzustki przebiegających z zaburzeniem przemiany węglowodanowej, objawiającym się przecukrzeniem krwi, poleca się leczenie insuliną w postaci podskórnych wstrzykiwań 10-15 jednostek rano i 5-10 jednostek insuliny w godzinach popołudniowych. Leczenie insuliną może być skuteczne także w chorobach trzustki przebiegających z nadmierną pobudliwością wysp Langerhansa, wskutek czego poziom cukru w krwi na czczo jest obniżony. W tych przypadkach wstrzykuje się insulinę po jedzeniu, by zapobiec pobudzeniu wysp Langerhansa przez pokarmowe przecukrzenie krwi. Ten sposób leczenia insuliną zadość czyni postulatowi oszczędzania chorej trzustki. Zaleganie soku trzustkowego w przewodach trzustkowych zwalcza się przepłukiwaniami dwunastnicy oraz podskórnymi wstrzykiwaniami 1/2-1 ml 1% pilokapiny (pilocarpinum muriaticum), a upośledzenie trawienia trzustkowego opoterapią, mianowicie przez podawanie doustne przetworów trzustki, np. Continue reading „W przypadkach choroby trzustki przebiegajacych z zaburzeniem przemiany weglowodanowej”

Zmniejszone potencjaly segmentacji sluchowej w schizofrenii pierwszego epizodu

Zaburzenia funkcji sceny słuchowej (ASA) są prawdopodobnie ważnym elementem symptomatologii schizofrenii. Segmentacja obiektu słuchowego, grupowanie sekwencyjnych elementów akustycznych w czasowo odrębne obiekty słuchowe, można ocenić za pomocą elektroencefalografii poprzez pomiar potencjału segmentacji słuchowej (ASP). Ponadto odpowiedzi N2 na początkowe i końcowe elementy obiektów słuchowych są zwiększone w stosunku do elementów przyśrodkowych, co może wskazywać wykrywanie krawędzi obiektu słuchowego (inicjowanie i kończenie). Zarówno modulacja ASP, jak i N2 są upośledzone w długotrwałej schizofrenii. Continue reading „Zmniejszone potencjaly segmentacji sluchowej w schizofrenii pierwszego epizodu”

Długoterminowe bezpieczeństwo i skuteczność terapii genowej czynnika IX w hemofilii B AD 4

W grupie otrzymującej dużą dawkę ilość koncentratu czynnika IX, która została użyta, spadła z mediany 2613 IU na kilogram (zakres międzyroczny od 1627 do 3487) do 92 IU na kilogram (zakres międzykwartylowy, 38 do 395), względna redukcja 96% (p = 0,03). Pomimo tego spadku liczby czynników, roczna liczba epizodów krwawienia dla całej grupy 10 pacjentów zmniejszyła się z mediany 15,5 epizodów krwawień (zakres międzykwartylowy, 10,3 do 19,3) na rok przed wlewem do 1,5 epizodów (zakres międzykwartylowy, 1,0 do 4,0) w roku po infuzji wektora, względne zmniejszenie o 90% (P = 0,009) (Figura 2B). Gdy rozważano tylko pacjentów w grupie przyjmującej dużą dawkę, roczna liczba epizodów krwawienia zmniejszyła się z mediany 16,5 epizodów (zakres międzykwartylowy, 12,5 do 27,0) do 1,0 epizodu (odległość międzykwartylowa, 0,8 do 2,5), względna redukcja 94 % (P = 0,03). Zdarzenia niepożądane
Tabela 2. Tabela 2. Podsumowanie zdarzeń niepożądanych. Tabela 3. Continue reading „Długoterminowe bezpieczeństwo i skuteczność terapii genowej czynnika IX w hemofilii B AD 4”