Intensywność ciągłej terapii zastępowania nerki u pacjentów z chorobami krytycznymi czesc 4

Zgoda została następnie wstrzymana lub wycofana w przypadku 43 pacjentów (2,9%), z których 25 zostało przypisanych do leczenia o większej intensywności, a 18 do leczenia o niższej intensywności; tylko pacjent został utracony w celu obserwacji, dlatego pierwotny wynik był dostępny dla 1464 pacjentów (97,1%). Charakterystyki poziomu bazowego
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka wyjściowa pacjentów w badaniu. Wszystkie charakterystyki wyjściowe były podobne w obu grupach (tabela 1). Continue reading „Intensywność ciągłej terapii zastępowania nerki u pacjentów z chorobami krytycznymi czesc 4”

Intensywność ciągłej terapii zastępowania nerki u pacjentów z chorobami krytycznymi cd

Wymagany przepływ ścieków był oparty na masie ciała pacjenta w czasie randomizacji i wynosił albo 40 ml na kilogram na godzinę (dla grupy o wyższej intensywności), albo 25 ml na kilogram na godzinę (dla grupy o niższej intensywności). Przepływ krwi utrzymywano powyżej 150 ml na minutę. Płyn usunięto, zmniejszając przepływ płynu zastępczego i dializatu w równych proporcjach, tak że ściek przekraczał je zarówno o dowolną ilość przepisaną przez lekarza. Stosowano filtry z membraną AN69 (Gambro). Płyn Hemosol BO (Gambro) był stosowany jako płyn dializacyjny i zastępczy. Continue reading „Intensywność ciągłej terapii zastępowania nerki u pacjentów z chorobami krytycznymi cd”

Intensywność ciągłej terapii zastępowania nerki u pacjentów z chorobami krytycznymi ad

W odróżnieniu od innych badań, w których wyłącznie stosowano ciągłą terapię nerkozastępczą, w badaniu tym przypisano pacjentom protokół przerywanej lub ciągłej terapii nerkozastępczej w zależności od tego, czy są one odpowiednio stabilne hemodynamicznie, czy niestabilne. Projekt ten odzwierciedla praktykę kliniczną w Stanach Zjednoczonych i innych krajach, ale utrudnia przeprowadzenie formalnego porównania intensywności leczenia, które byłoby niezależne od konkretnego podejścia do leczenia. Przeprowadziliśmy randomizowane, kontrolowane badanie, aby sprawdzić hipotezę, że zwiększenie intensywności ciągłej terapii nerkozastępczej zmniejszy śmiertelność po 90 dniach. Metody
Projekt badania
Randomized Evaluation of Normal versus Augmented Level (RENAL) Replacement Therapy Study było prospektywnym, randomizowanym, równoległym badaniem grupowym zaprojektowanym do oceny dwóch poziomów intensywności ciągłej terapii nerkozastępczej u krytycznie chorych z ostrym uszkodzeniem nerek. Badanie przeprowadzono między 30 grudnia 2005 r. Continue reading „Intensywność ciągłej terapii zastępowania nerki u pacjentów z chorobami krytycznymi ad”

Intensywność ciągłej terapii zastępowania nerki u pacjentów z chorobami krytycznymi

Optymalna intensywność ciągłej terapii nerkozastępczej pozostaje niejasna. Przeprowadziliśmy wieloośrodkowe, randomizowane badanie w celu porównania wpływu tej terapii, dostarczonej na dwóch różnych poziomach intensywności, na 90-dniową śmiertelność wśród pacjentów krytycznie chorych z ostrym uszkodzeniem nerek. Metody
Losowo przypisaliśmy osobom krytycznie chorym dorosłym z ostrym uszkodzeniem nerek ciągłą terapię nerkozastępczą w postaci po-rozcieńczenia ciągłą hemodiafiltrację żylno-zonorową z przepływem ścieków wynoszącym 40 ml na kilogram masy ciała na godzinę (większe natężenie) lub 25 ml na kilogram na godzinę (niższa intensywność). Podstawową miarą wyniku była śmierć w ciągu 90 dni po randomizacji.
Wyniki
Spośród 1508 zakwalifikowanych pacjentów, 747 losowo przydzielono do terapii o wyższej intensywności, a 761 do terapii o niższym natężeniu z ciągłą hemodiafiltracją żylno-żylną. Continue reading „Intensywność ciągłej terapii zastępowania nerki u pacjentów z chorobami krytycznymi”

Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 9

Co więcej, nasz średni okres obserwacji był dłuższy niż w poprzednich badaniach z udziałem dorosłych; nie stwierdzono znaczącej różnicy między grupami leczenia, gdyby badanie zakończyło się po 3 latach. W ciągu pierwszych 6 miesięcy leczenie ramiprilem wiązało się ze zmniejszeniem białkomoczu (średni spadek o 50%). Wczesna odpowiedź przeciwprątinowa przewidywała długoterminową korzyść w odniesieniu do czynności nerek, potwierdzając wcześniejsze wyniki w badaniach z udziałem dorosłych. 2,55,26 Jednak białkomocz stopniowo zwiększał się podczas leczenia inhibitorami ACE do poziomów, które nie różniły się po trzeciej rok obserwacji od wartości wyjściowych. Ten wzrost białkomoczu był niezależny od ciągłej doskonałej kontroli ciśnienia krwi. Continue reading „Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 9”

Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 8

Wzmocniona kontrola ciśnienia krwi skutecznie opóźniała progresję choroby nerek u dzieci z ukrytą kłębuszkową lub niedorozwojową lub dysplazyjną niewydolnością nerek, ale nie u dzieci z innymi wrodzonymi lub dziedzicznymi nefropatiami. Kiedy niniejsze badanie zostało zaprojektowane pod koniec lat 90., kilka prospektywnych, randomizowanych badań z udziałem dorosłych z chorobą nerek, bez względu na to, czy wiązało się to z cukrzycą, czy nie, wykazało renoprotekcyjną przewagę inhibitorów ACE nad innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, 4-7. wydawało nam się nieetyczne w długoterminowym, randomizowanym, kontrolowanym badaniu mającym na celu ujawnienie dzieci z przewlekłą chorobą nerek protokołem przeciwnadciśnieniowym, który nie zawiera inhibitora ACE. Dlatego zdecydowaliśmy się leczyć wszystkich pacjentów ze stałą wysoką dawką inhibitora ACE i dodawać leki przeciwnadciśnieniowe, które nie są ukierunkowane na układ renina-angiotensyna, jeśli jest to wymagane, aby osiągnąć docelowe ciśnienie krwi w niskim zakresie normy.
Dawka ramiprilu, którą stosowaliśmy (6 mg na metr kwadratowy dziennie) była najwyższą dawką przeciwnadciśnieniową zatwierdzoną u dorosłych, dostosowaną do wielkości ciała i była wyższa o współczynnik cztery razy niż ta stosowana wcześniej u dzieci.19 Tak więc, mieliśmy nadzieję że jakikolwiek renoprotekcyjny efekt wzmocnionej kontroli ciśnienia krwi byłby niezależny i addytywny w stosunku do hamowania układu renina-angiotensyna. Continue reading „Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 8”

Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 7

W konwencjonalnej grupie kontrolnej, 24-godzinne średnie ciśnienie tętnicze spadło poniżej 50. percentyla nawet przy monoterapii ramiprilem u ponad 50% pacjentów. Grupy różniły się 24-godzinnym średnim ciśnieniem tętniczym o 3,8 mm Hg po 12 miesiącach, 3,1 mm Hg po 24 miesiącach, 2,7 mm Hg po 36 miesiącach, 3,9 mm Hg po 48 miesiącach i 2,9 mm Hg po 60 miesiącach (P = 0,002 do 0,03). Zintegrowane w czasie średnie ciśnienie tętnicze w zakresie docelowym osiągnęło 63,8% pacjentów w grupie zintensyfikowaną-kontrolną i 49,1% w grupie kontrolnej konwencjonalnej. Zmniejszenie współczynnika filtracji kłębuszkowej
Roczne zmniejszenie współczynnika filtracji kłębuszkowej zmieniło się z 3,3 . Continue reading „Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 7”

Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 6

GFR oznacza szybkość przesączania kłębuszkowego i średnie ciśnienie tętnicze w MAP. Początkowe zmniejszenie białkomoczu o 50% w ciągu pierwszych 2 miesięcy po rozpoczęciu leczenia ramiprilem było wysoce predykcyjne dla opóźnienia w rozwoju choroby nerek (współczynnik ryzyka, 0,46, 95% CI, 0,27 do 0,79, P = 0,005). Terapia inhibitorami ACE przed rozpoczęciem badania nie wpływała na wpływ interwencji na opóźnienie w postępie choroby nerek. Wyniki dodatkowych analiz podgrup przedstawiono na rysunku 3 iw dodatkowym dodatku.
Drugorzędne wyniki
Ciśnienie krwi
Rycina 4. Continue reading „Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 6”

Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 5

Zgłaszane zdarzenia niepożądane i poważne. Łącznie 13 pacjentów (7 w grupie, która otrzymała wzmocnioną kontrolę ciśnienia krwi i 6 w grupie, która otrzymała konwencjonalną kontrolę ciśnienia krwi) zostało wycofanych z badania w ciągu 2-miesięcznego okresu, w którym dawka ramiprilu została zwiększona do maksymalna dawka. Przyczyny wycofania obejmowały wniosek pacjenta, utratę obserwacji lub niezgodność (dziewięciu pacjentów), hiperkaliemię (dwie) i ostre pogorszenie wskaźnika przesączania kłębuszkowego (dwa). Po wycofaniu tych pacjentów, 372 pacjentów – 182 w grupie, która otrzymała wzmocnioną kontrolę ciśnienia krwi i 190 w grupie, która otrzymała konwencjonalną kontrolę ciśnienia krwi – pozostało i zostało uwzględnionych w analizie pierwotnego punktu końcowego. W trakcie badania wycofano 92 pacjentów (46 w każdej grupie) przed osiągnięciem pierwotnego punktu końcowego; Przyczyny wycofania obejmowały przejście na jednostki dorosłe (49 pacjentów), prośbę pacjenta (12), nieprzestrzeganie przez przyjęcie badanego leku (12), hiperkaliemię (7), niedociśnienie (2) i inne niepożądane zdarzenia (10). Continue reading „Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci ad 5”

Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci czesc 4

Ponieważ po rozpoczęciu leczenia inhibitorem ACE spodziewany jest ostry spadek szybkości filtracji kłębuszkowej (<25%), 13 wskaźnik filtracji kłębuszkowej zarejestrowany 2 miesiące po rozpoczęciu podawania ramiprylu został wykorzystany jako punkt wyjściowy do analizy zmniejszenie szybkości przesączania kłębuszkowego w czasie. Drugorzędowe punkty końcowe obejmowały zmiany ciśnienia krwi, szybkość przesączania kłębuszkowego i wydalanie białka z moczem. Oceny laboratoryjne
Stężenie kreatyniny w surowicy i moczu oraz stężenie białka w moczu mierzono w centralnej lokalizacji, z zastosowaniem barwienia błękitem Coomassie do pomiaru poziomów białka i zmodyfikowanej reakcji Jaffé na oznaczenia kreatyniny. Szybkość filtracji kłębuszkowej oszacowano za pomocą wzoru Schwartza, 14 przy użyciu pomiarów stężenia kreatyniny w surowicy i wysokości i stałej o wartości 0,55; ta stała została potwierdzona w centralnym laboratorium i została wykorzystana podczas całego badania. Białkomocz wyrażono jako stosunek białka do kreatyniny, jak określono w 24-godzinnych próbkach moczu. Continue reading „Rygorystyczna kontrola ciśnienia krwi i progresja niewydolności nerek u dzieci czesc 4”